Plaats hier je top 10 aller tijden.

de mijne:

1. slayer-reign in blood
2. kreator-enemy of god
3. megadeth-rest in peace
4. social distortion-white light, white heat, white thrash
5. dream theater-train of thought
6. fear factory- Archetype
7. exodus-Tempo Of The Damned
8. dropkick murphys-sing loud sing proud
9. iron maiden- Dance of death
10. normaal-oerend hard, radiohead- ok computer.

uitleg
1. de beste thrasplaat ooit, geen twijfel mogelijk. Zo goed dat moet op 1
2. Een zeer mooie plaat met veel agressie en goed drumwerk
3. spreekt voor zicht. de beste megadeth plaat ooit.
4. de beste punkplaat ooit, naar mijn mening. Die hoort gewoon zo hoog te staan.
5. Naar mij mening de best plaat van dream theater ooit, hij gaat gewoon niet vervelen. Een plaat met briliant drumwerk, van mike portnoy.
6.. een gigantisch goede industrial metalplaat. Zulk goed opzwepend drumwerk, brilliant.
7. Een prachtige plaat van exodus, mijn eerste kennismaking met de band. prachtig gewoon.
8 een plaat met zo veel spelvreugde is gewoon mooi. vol met meezingers!
9. tjaa valt niet veel over te zeggen behalve:

Bruce Dickinson

Begin jaren ´90 stapte Bruce uit Iron Maiden, naar eigen zeggen omdat hij een andere muzikale kant uit wilde, maar boze tongen beweren dat hij een conflict had met Steve Harris, oprichter van Maiden. Na het solo-album `Tattooed Millionairre´ (uitgebracht in zijn Maiden periode) ging hij volledig solo. In ´94 kwam zijn tweede solo-album `Balls to Picasso´ uit. Dit was niet beter dan het gemiddelde heavy metal album, maar het laatste nummer: `Tears of the Dragon´, liet al zien dat Bruce meer in zijn mars had. Vanaf `Balls...´ werkte Bruce heel hard. Een jaar later bracht hij `Alive in Studio A´ uit. Met nummers van zijn vorige twee albums in kleinschalige live-uitvoeringen. Weer een jaar later volgde het experimentele `Skunkworks´. Een album dat niet echt onder heavy metal gerekend kan worden. Ook dit album, net als `Balls...´, eindigt sterk, met `Strange Death in Paradise´ als afsluiter.
Hierna gooit Bruce het over een andere boeg. Hij werkt voor zijn volgende album, weer slechts een jaar later, samen met producer en gitarist Roy "Z" Ramirez (Judas Priest) en ex-Maidengitarist Adrian Smith. De plaat, `Accident of Birth´, komt na een zwakke opening goed op gang, en kent in `Welcome to the Pit´ als enige dieptepunt in een reeks geweldige nummers. Van het semi-akoestische `Taking the Queen´ tot het veelzijdige `Omega´, alles lijkt te lukken.
Als hij, met dezelfde bezetting, een jaar later Chemical Wedding presenteert zijn de verwachtingen hoog, maar het nieuwe album lost al die verwachtingen in. Het staat bijna 3 maanden op nr. 1 in de rockalbumcharts en houdt daarmee Maiden (die verder waren gegaan met zanger Blaze Bailey) ver onder zich. Een jaar later volgt nog een liveplaat: `Scream for me Brazil´... Maar ´99 wordt vooral het jaar van de comeback. Bruce keert tegelijkertijd met Adrian Smith terug bij Maiden en nu kent de band drie leadgitaristen, iets wat welhaast uniek is binnen het genre.
In 2001 komt er nog een Best Of-album uit, maar in 2005 volgt een verrassing. Tussen het touren door heeft Bruce het voor mekaar gekregen een album in elkaar te zetten. Weer met Roy Z. Het is een prachtig album geworden, genaamd `Tyranny of Souls´... Weinig mensen betwisten dat Bruce Dickinson de ongekroonde koning van de Heavy Metal is.

hoort eigenlijk hoger, maar ja geen plaats....

10. twee geweldige platen. in de eerste kan ik mij steeds meer herkennen 8) . Die tweede plaat is gewoon adembenemend.