Sinds ik twee weken terug acidospstukkie over Barren Cross - Atomic Arena las, dacht ik al dat ik even op zolder tussen m'n jaren tachtig vinylcollectie moest gaan neuzen, want volgens mij had ik dit album ook. En ja hoor, ik vond 'm. Nou kom ik wel vaker met een stapeltje lp's naar beneden. Vaak een feest der herkenning, soms een groot vraagteken hoe ik dit destijds ooit goed heb kunnen vinden. Maar bij Barren Cross had ik helemaal geen enkele herinnering of associatie. Zal het album wel een keer als recensie-exemplaar opgestuurd hebben gekregen. Bij het beluisteren nu moet ik acidos gelijk geven. Formidabele zanger. Prachtige melodieuze metalnummers. Maar de teksten... Ik begrijp waarom ik het album destijds terzijde heb gelegd, hoe goed het ook is. Dat religedoe is aan mij niet besteed. Probleem met white metal bands is dat ze 't nog menen ook. Dat in tegenstelling tot de meeste bands met satanische dan wel andere occulte inslag. Die heb ik althans nooit serieus genomen qua teksten. Het hoort nu eenmaal bij metal en is best vermakelijk. Maar dat jezus, hemel en anti-abortus gedoe van zo'n Barren Cross vind ik triest. Daar wil ik m'n luisterplezier niet door laten vergallen. Dat blijft dus bij een eenmalige draaibeurt. Die kan weer voor jaren de kast in. Gelukkig had ik Savage Grace ook mee naar beneden gesleept, zie vorige post
Forum 
