10 maal Eremetaal in mei 2026
AT THE GATES
The Ghost Of A Future Dead
(Century Media Records)
Wouter Dielesen
90
Een tijdlang gebruikte At The Gates ‘The Dissonant Void’ als werktitel voor zijn achtste plaat. Kort nadat zanger Tomas Lindberg eind 2023 de diagnose speekselklierkanker kreeg, stapte de Zweedse melodieuze death metalband over op ‘The Ghost Of A Future Dead’. Met het overlijden van de frontman op 16 september vorig jaar bleek die uiteindelijke titel voorspellende waarde te hebben. In twaalf nummers speelt de groep hoorbaar met de dood op de hielen. Geen teken van de strijkers en blazers die de avontuurlijke voorganger ‘The Nightmare Of Being’ (2021) kleurden. Het nieuwe materiaal is gestript tot de kern en doet denken aan werk als ‘Slaughter Of The Soul’ (1995) en ‘At War With Reality’ (2014). Met onder andere de singles „The Fever Mask” en „The Dissonant Void”, „A Ritual Of Hate” en „Of Interstellar Death” bevat het album opvallend veel snelle songs. Tracks als het Zweedstalige „Det Oerhörda”, „Tomb Of Heaven”, „The Phantom Gospel” en slotstuk „Black Hole Emission” kenmerken zich ook door ijzersterke melodieën, geschreven door Jonas Björler en zijn teruggekeerde broer Anders. De zang rondde Lindberg af in januari 2024, een dag voordat hij werd geopereerd. Ook zijn vocalen klinken alsof de dood hem op de hielen zat. Die haalde hem uiteindelijk in. Maar toen dat gebeurde, had de frontman zich allang onsterfelijk gemaakt.
BLACK VEIL BRIDES
Vindicate
(Spinefarm Records)
Jordan Stael
80
Ik geef het eerlijk toe, Black Veil Brides is een guilty pleasure van me. Natuurlijk was alles aan de band uit Hollywood ten tijde van hun eerste pak ‘m beet vier platen fout: de mix van emo en screamo, de superbombastische sound met steevast heel veel strijkers en bovenal het imago van de mannen die heel erg hun best deden op vrouwen te lijken. Maar toch, het pakte me. En live bleek Black Veil Brides er een ferme schep bovenop te doen in vergelijking met het studiowerk. Als in: vette liveband! Iedereen die de bruiden tweeënhalf jaar geleden aan het werk zag op het Bossche festival The Rock Circus constateerde al dat de tijd van poederdozen en lippenstift definitief verleden tijd is. Vanaf nu is het de muziek die moet spreken en daarmee zit het op ‘Vindicate’ wel snor. De composities zijn nog steeds erg pakkend, geschreven om tijdens de optredens massaal meegebruld te worden. In de mix van glam, gothic en metal is minder ruimte ingeruimd voor onnodige interludes. De songs zijn meer to-the-point. En heavier. Neem de heerlijke titelsong bijvoorbeeld, een ferme knipoog naar Avatar. Of het kneiterharde maar toch supercatchy „Ave Maria”. En het is natuurlijk een meesterzet om Robb Flynn mee te laten doen in de oorwurm „Revenger”. De zegen die Machine Heads voorman hiermee over de band uitspreekt zou zomaar het broodnodige zetje in de rug kunnen zijn dat Black Veil Brides nodig heeft om zich te ontworsten aan het gay-imago. ‘Vindicate’ verdient het.
DRACONIAN
In Somnolent Ruin
(Napalm Records)
Toep Duin
85
Sinds midden jaren negentig actief komt Draconian anno 2026 met dit achtste studioalbum op de proppen. Er is hoorbaar veel tijd en aandacht aan besteed. Je krijgt negen degelijk uitgevoerde gothic doomsongs met een niet te ontkennen nostalgische sfeer, laverend tussen treurnis en hoop. Zoals we dat gewend zijn van de band. Verrassend is dat zangeres Lisa Johansson weer in de gelederen is. Wat een prachtige stem heeft deze vrouw. Ze vertelt over de zwaarste levensvragen, met thema’s als vervreemding en de zoektocht naar onbekende terreinen. Zanger Anders Jacobsson beschikt daarnaast ook over een goede en rauwe grunt. Het past perfect in het plaatje. Deze Zweden bedienen met ‘In Somnolent Ruin’ de fans op hun wenken, en misschien wel meer dan dat. De nummers zijn fris, melancholisch en worden met veel dramatiek gebracht. Uitschieters zijn „The Monochrome Blade” en het mooie „I Gave You Wings”, maar eigenlijk is het over de hele linie lekker wegdromen in de krochten van ‘In Somnolent Ruin’. De kristalheldere (eigen) productie door Karl Daniel Lidén, maakt het plaatje compleet.
ELEGANT WEAPONS
Evolution
(Exciter Records)
Wim Rueter
88
In 2023 meldde Elegant Weapons zich als de zoveelste nieuwe supergroep met het debuut ‘Horns For A Halo’. De band bestond toen uit Richie Faulkner (Judas Priest), Ronnie Romero (o.a. MSG en Rainbow), Rex Brown (Pantera) en Scott Travis (drums). De reacties op het debuut waren overwegend positief en de band kon, ondanks de volle agenda’s van de betrokkenen, zelfs nog een optreden of twintig doen. Ondertussen is Travis op de drumkruk vervangen door Christopher Williams (Accept) en is Dave Rimmer (Uriah Heep) nu de bassist. ‘Evolution’ is er om te benadrukken dat Elegant Weapons geen eenmalig zijprojectje is. Ik ben blij dat de band aan een tweede album is toegekomen, want ‘Evolution’ is klasse. Met „Evil Eyes” opent de band in de beste Judas Priest-traditie. Faulkner trakteert de luisteraar op vlijmscherp en geïnspireerd gitaarwerk, een niveau dat hij het gehele album moeiteloos vasthoudt. Je wordt elf nummers lang getrakteerd op een diversiteit aan vakkundig uitgevoerde heavy metal. Deze strekt zich uit van de imponerende ballad „Come Back To Me” tot het instrumentale „Rupture” (waar de hartslag symbool staat voor de hartproblemen van Faulkner en de operatie die nodig was om hem onder de levenden te houden). Daar omheen zitten topnummers als „Holy Roller” (wat een versnelling in dit nummer!) en het meeslepende slotstuk „Keeper Of The Keys”. Mochten de bands waar de mannen nu onderdeel van uitmaken de instrumenten aan de wilgen hangen, zou het mij niet verbazen dat Elegant Weapons prioriteit nummer één wordt voor de mannen. De professionaliteit en klasse druipt van dit album af, mede door de puike productie van Faulkner zelf en zijn Priest-maatje Andy Sneap.
JUNGLE ROT
Cruel Face Of War
(Unique Leader Records)
Stephan Gebédi
78
Jungle Rot is een band die altijd een beetje aan me voorbij is gegaan. Uiteraard ben ik bekend met de muziek van de Amerikanen en heb ik ze meerdere keren live gezien, maar op de een of andere manier deed het me niet zo veel. Toen ik kortgeleden de videoclip voor de nieuwe single „Apocalyptic Dawn” voorbij zag komen, moest ik toegeven dat die best lekker klonk. Ik was daarom toch benieuwd naar het nieuwe album. ‘Cruel Face Of War’ is een lekkere, groovende old school death metalplaat, wat uiteraard geen verrassing is. De blafferige zang van Dave Matrise doet denken aan Roger Miret (Agnostic Front), maar dan in een death metaljasje. Jungle Rot is geen spectaculaire band, niet supersnel, niet technisch, niet echt extreem, maar wel heel erg degelijk en recht voor zijn raap. Tracks als „Blade Of Betrayal” en het titelnummer beuken er lekker op los. Op „Horrors Vile” zingt Dave Ingram (Benediction) nog een deuntje mee. Als je de eerste paar albums van Master te gek vindt, zal je ‘Cruel Face Of War’ wel weten te waarderen.
GUS G
Steel Burner
(Metal Department Records)
Ivar de Koning
72
Vijf jaar na het sterke ‘Quantum Leap’ is Gus G terug met een nieuw soloalbum. De getalenteerde snarenplukker van Firewind heeft voor ‘Steel Burner’ een keur aan zangers verzameld en ook Doro Pesch is van de partij. Het levert een interessante mix op van instrumentale songs en nummers met zang. Het nadeel van al die verschillende stemmen achter de microfoon is natuurlijk wel dat je dit live nooit precies kunt benaderen. Maar goed, in oktober gaat Gus op tour met Ronnie Romero, dus ongetwijfeld zullen de fans waar krijgen voor hun geld. Terug naar de nieuwe plaat. ‘Steel Burner’ biedt eigenlijk alles wat je van Gus G mag verwachten: veel techniek en melodie, gebundeld in mooie gitaarsolo’s. Juist in de instrumentale nummers bewijst de Griekse gitaarvirtuoos zijn kracht. Hij verstaat de kunst om deze songs interessant genoeg te houden, zodat een stem helemaal niet wordt gemist. Verdere uitschieters ontbreken, al is Doro lekker op dreef in „Nothing Can Break Me” en weet de Kroatische zanger Dino Jelusick te overtuigen in „No One Has To Know”.
ONLY HUMAN
Planned Obsolescence
(Season Of Mist)
Diederick RR9660
82
Only Human is een nieuwe Deense band die sinds 2023 bestaat. Het gezelschap wil met z’n debuut de luisteraar niet alleen muzikaal wakker schudden, maar ook op tekstueel vlak. Only Human wil de luisteraar aanzetten om serieus na te denken over de gevolgen van technologische ontwikkelingen en wil de donkere kant ervan onder de aandacht brengen. Niet door de boodschap keihard in je gezicht te schreeuwen, maar door je te stimuleren dit te onderzoeken. De muziek is een prima soundtrack voor bij het introspectieve karakter van de teksten: sfeervol met een wat sombere inslag. Only Human is typisch zo’n band die onopvallend goed is. Met oppervlakkig luisteren krijg je niet mee met hoeveel finesse de band te werk gaat. Als je ‘Planned Obsolescence’ echter je volledige aandacht geeft, is de beloning veel groter dan aanvankelijk gedacht. Zanger Patrick Grønbæch Christensen heeft een prettige, warme stem, zonder een groot bereik te hebben. De gitaristen Martin Hastrup en Jack Kijne wisselen stuwende riffs af met melodieuze partijen en de ritmesectie bestaande uit bassist Guillaume Blanjean en drummer Andreas Pröll zet elke passage op de juiste manier kracht bij. Only Human doet denken aan de Canadese formatie Universe Effects en dat geldt als een groot compliment voor dit intrigerende debuut.
THE QUILL
Master Of The Skies
(Metalville Records)
Stan Novak
80
Op een slechte plaat is The Quill nooit te betrappen geweest. Sinds de oprichting in 1992 baant dit viertal uit Zweden op karakter z’n eigen pad, meanderend tussen stoner en klassieke hardrock. Wel is iedereen het er inmiddels over eens dat The Quill zonder zanger Magnus Ekwall eigenlijk geen The Quill was. Dat bewezen de twee platen die tussen 2007 en 2017 zonder hem werden uitgebracht. Ekwall, wiens dwingende zang nog steeds heerst maakt het plaatje gewoon compleet. Ook beseffen we dat het hoge niveau van vroege toppers als ‘Voodoo Caravan’ (2002) en ‘Hooray! It’s A Deathtrip’ (2003) al jaren niet meer wordt gehaald. Dat neemt echter niet weg dat ‘Master Of The Skies’ gewoon een prima album is. Eentje met een afwijkend gezicht bovendien, want qua sfeer valt het ditmaal allemaal een stuk donkerder uit. De zware, dreigende titeltrack die de plaat opent is daar een perfect voorbeeld van. Een puike binnenkomer die een Black Sabbath-gevoel oproept, mede door Ekwalls geslaagde Ozzy-imitatie. „Dark City” overtuigt evenzeer en doet vanwege de logge riffs en sterke hooks aan Black Label Society denken. „You Can Not Kill My Soul” opent vervolgens lieflijk, maar schakelt al snel over naar zware grooves en hypnotiserende zang. Zowel Ekwall als gitarist Christian Carlsson maakt er iets moois van in dit verrassend kleurrijke nummer. De hypnotiserende klanken van „It’s Over” roepen vergelijkingen met Monster Magnet op, terwijl het akoestische tussendoortje „Son Of Light” herinnert aan Led Zeppelin. Daarmee zit de plaat er half op. Ook in het tweede deel, waarin de hoofdrol wordt opgeëist door het epische, negen minuten durende „Mastodon” weet The Quill te overtuigen. ‘Master Of The Skies’ is de beste en meest verrassende Quill-plaat in jaren.
SEVENDUST
One
(Napalm Records)
Diederick RR9660
87
Oorwurmmachine Sevendust flikt het opnieuw om een album uit te brengen met songs die tegelijk vertrouwd en fris klinken. Ben je bekend met de band, dan weet je op voorhand wat je voorgeschoteld krijgt en zal ‘One’ zeker niet teleurstellen. Tien nummers en alle tien dragen ze het 7D-kwaliteitskeurmerk. Ben je nog niet bekend met deze Amerikanen, maar sta je open voor muziek die wordt gedragen door strakke ritmes met daarbovenop pakkende melodieën en soulvolle zang, maak dan snel kennis met dit kwintet. De beste introductie voor oude en nieuwe fans is via de single „Is This The Real You”, een topsong waarin de kenmerkende Sevendust-sound het best tot zijn recht komt. Maar ook „Construct” en „Bright Side” misstaan niet op een best-of-’26-playlist. En eindelijk hebben de mannen ook weer eens een (soort van) ballad opgenomen. Dit „Misdirection”, met leadzang van gitarist Clint Lowery tijdens het eerste deel van het nummer, sluit een zeer geslaagd vijftiende Sevendust-album op fraaie wijze af.
YOTH IRIA
Gone With The Devil
(Metal Blade Records)
Marlous de Jonge)
85
Yoth Iria is het geesteskind van bassist Jim Mutilator (Dimitris Patsouris), één van de oprichters van de Griekse extreme metalband Rotting Christ. Die band verliet hij in 1996 om andere muzikale dromen na te jagen. Na in verschillende bands te hebben gespeeld, startte hij in 2019 Yoth Iria. In 2021 verscheen eerste plaat ‘As the Flame Withers’. Inmiddels zijn we toe aan het o zo belangrijke derde album: ‘Gone With the Devil’. Waar op het debuut vooral rauwe black metal te horen was (inclusief flink veel ‘Burzum bells’), heeft de band zich door de jaren heen ontwikkeld tot een groovende black metalband die uitstapjes maakt naar Balkan folk en gothic metal. Yoth Iria doet bij vlagen denken aan Rotting Christ. Met grootse, theatrale arrangementen en heerlijke grooves. Maar dan net wat toegankelijker. Het album opent met de catchy midtempo-track „Dare To Rebel”, waarin een klarinet, laouto (een Griekse luit) en een zurna (een vooral in Turkije populair blaasinstrument) worden gebruikt. De zurna is ook te horen in de meer gothy opvolger „Woven Spells Of A Demon”. Denk heavy Paradise Lost. Dat zit ‘m niet alleen in de muziek, maar ook in de staccato cleane zang van He (Rustam Shakirzianov) die sterk doet denken aan die van Nick Holmes. Naast traditionele instrumenten speelt Yoth Iria ook graag met andere elementen uit de regio. In „Once In A Blue Moon” is het Armeense blaasinstrument doedoek te horen. En in track 3 „The Blind Eye Of Antichrist”, is de Servische hymne „Pobedna Pesma”, gezongen door een vrouwenkoor, prachtig verweven. Deze grootse, theatrale track bevat overigens ook een schitterende gitaarsolo van Nikolas Perlepe. Luister ook eens goed naar afsluiter „Harut, Government, Fallen”, waarvan de tekst is geschreven in de fictieve, 16e eeuwse occulte taal Enochiaans. Een bijzondere keuze die goed werkt. ‘Gone With the Devil’ klinkt groots en meeslepend. Maar niet elk nummer is een theatraal werkstuk. Groovy tracks als „3am” en „Blessed Be Who Enters” zijn toegankelijker. Net als strijdlied „Given ‘Em My Beautiful Hell”. „I, Totem” is de meest traditionele black metaltrack, en ook het agressieve „The End Of The Known Civilization” (met heerlijk militaristisch drumloopje!) zullen de fans van het hardere werk zeker kunnen bekoren. ‘Gone With The Devil’ is afwisselend. Hard, groovend, soms rauw, vaak theatraal, maar altijd ontzettend lekker.
Laat een reactie achter
Je moet ingelogd zijn op om een reactie te plaatsen.