10 maal Eremetaal in juli 2026
AMBERIAN DAWN
Temptation’s Gates
(Napalm Records)
Anita Boel
77
Amberian Dawn weet aangenaam te verrassen met dit nieuwe album Met het voorafgaande ABBA-coveralbum ‘Take A Chance’ konden we weinig en eerdere albums deden ook al sterk aan ABBA denken. Met de komst van de Zweeds-Britse zangeres Nicole Willerton lijkt de verder Finse symfonische power metalband echter een andere weg ingeslagen. Nog steeds is er sprake van pakkende refreintjes, maar de algehele aanpak is een stuk steviger. In plaats van ABBA denken we nu ineens aan Nightwish. Het gas gaat er vanaf het begin goed op om in het derde nummer „Moon” zelfs nog even te versnellen. In „Unchained” gooit Willerton alles uit de kast en laat ze ook haar grunts horen. Heerlijk dat Amberian Dawn dit aandurft en hiermee wordt definitief een punt achter het ABBA-geluid gezet. Oké, het balladeske „Undying Colours” doet dan toch weer aan het eerdere werk denken, maar door de sterke zang van Willerton is ook dit nummer goed te pruimen. Kortom: Amberian Dawn is een nieuwe weg ingeslagen die zeker bevalt. Hopelijk zet de band deze koers voort.
DEEP PURPLE
Splat!
(earMUSIC)
Wim Rueter
80
Als je een onderbreking van acht jaar buiten beschouwing laat, is Deep Purple al sinds 1968 actief. Een kleine zestig jaar, ga er maar aan staan. Op gitarist Simon McBride na hebben de mannen de pensioengerechtigde leeftijd al ruim overschreden. Waar generatiegenoten en collega-bands zich vaak beperken tot optreden op basis van hun verleden, voegt Deep Purple nog regelmatig nieuw werk toe aan de toch al omvangrijke discografie. Na het sterke ‘=1’ uit 2024 is er nu ‘Splat!’. Op opener „Arrogant Boy” zet de band stevig en overtuigend in. In alles ademt dit album dat de band er goed in zat tijdens het schrijfproces. De dertien songs zijn overwegend sterk en gevarieerd. Uiteraard ontbreken de vertrouwde gitaar/Hammond-duels tussen McBride en toetsenist Don Airey niet, waarbij uiteindelijk de luisteraar de winnaar is. Een fraai voorbeeld hiervan is „Diablo”. Andere hoogtepunten zijn het oosters getinte „Sacred Land” met een excellerende Airey of het wat lichter verteerbare „The Only Horse in Town”. Hier laat McBride duidelijk merken dat hij een man is van de passende noten op de juiste momenten. Nummers als „The Rider” of „Jessica’s Bra” getuigen van specifieke Engelse humor verpakt in sterke composities. Ian Gillan blijft vocaal binnen de grenzen die voor hem momenteel het meest comfortabel zijn, maar dat neemt niet weg dat hij nog altijd overtuigt. In „Guilt Trippin’” bijt hij sommige tekstregels de luisteraar bijna letterlijk toe. Met ‘Splat!’ bewijst Deep Purple nog steeds relevant te zijn en vol creativiteit te zitten. Als pensioen er zo uitziet, teken ik ervoor.
MASTER MASSIVE
White Shadows
(Fireflash Records)
Horst Vonberg
80
Mocht je nog niet eerder van deze Zweedse old-school heavy metalband gehoord hebben, dan is dat niet iets om je voor te schamen, want dit combo onder leiding van gitarist Janne Strandh heeft zich tot nu toe nooit echt aan de underground weten te ontworstelen. Het feit dat ze sinds 2015 pas toe zijn aan hun derde album helpt natuurlijk ook niet mee aan een gezond stukje naamsbekendheid, net zomin als het – oneerbiedig gezegd – muzikale gezwabber waar ze last van hebben. Op debuut ‘The Pendulum’ (2015) brachten zij een mengeling van doomy heavy metal met hier en daar wat folkinvloeden. Bij opvolger ‘Black Feathers On Their Graves’ (2020) werd dan weer volop de progrockkaart getrokken (inclusief orgeltjes) en duurden de slechts drie liedjes op de plaat makkelijk 33 minuten. Voor ‘White Shadows’ is de koers andermaal verlegt en is het album gevuld met meer compacte songs die duidelijk zijn beïnvloed door het geluid van bands die in de eerste helft van de jaren tachtig volop in ontwikkeling waren. Denk daarbij aan een jonge Fates Warning, oer-Queensrÿche en Savatage ten tijde van hun eerste twee platen, maar ook het experimentele geluid van Mercyful Fate is terug te horen, alsook de gloom van Candlemass en Black Sabbath ten tijde van Tony Martin. Dit alles vertaalt zich naar een totaalplaatje waarin dynamiek het sleutelwoord is. Er wordt driftig gesmeten met tempowisselingen en rustige passages, die dan weer fijn worden afgewisseld met ouderwets stampwerk en gedegen soleerpartijen. De grote troefkaart bij Master Massive is de aanwezigheid van maar liefst drie leadzangers, waardoor ieder nummer een eigen unieke sfeer meekrijgt. Die opgeroepen sfeer is wel iets waar je even de tijd voor moet nemen voordat alle details tot hun recht komen. Niet voor de tussendoortrek dus, maar de echte liefhebber, die bij voorkeur een koptelefoon gebruikt, zal hier vast wel raad mee weten.
EVANESCENCE
Sanctuary
(Sony Music)
Anita Boel
85
Het is al bijna een kwart eeuw geleden dat Evanescence debuteerde met het succesvolle album ‘Fallen’. Sanctuary’ is het zesde album van het Amerikaanse gezelschap, dat natuurlijk volledig draait om frontvrouw Amy Lee. Met de eerste twee nummers „Beautiful Lie” en „Tell Me When You’ve Had Enough” wordt lekker stevig afgetrapt. Typisch Evanescence, maar wat logger en zwaarder dan we gewend zijn. Dan is het de beurt aan de eerste single „Who Will You Follow” en ook deze hakt er lekker in. Het stevige geluid wordt in deze song gecombineerd met een moderne productie. Kwalitatief allemaal dik in orde. Hett nummer werd mede geschreven en geproduceerd door Zakk Cervini (Bad Omens, YUNGBLD, Bring Me The Horizon, Spiritbox) en Jordan Fish (Bring Me The Horizon, Poppy, Architects). Ook Nick Raskulinecz (Korn, Foo Fighters, Rush) schreef en produceerde enkele tracks. Het blijkt gezien het resultaat een goede keuze. Met „Rapture” en het misschien wel meest logge nummer van het album, „Afterlife”, beukt Evanescence vervolgens lekker door. Uiteraard is er op het album ook ruimte voor enkele rustpuntjes. Wat mij betreft heeft Lee met „How Do I Heal” één van haar mooiste ballads geschreven. „Forever Without You” doet wat aan Adele denken en vind ik persoonlijk iets minder, maar al met al is ‘Sanctuary’ een zeer geslaagd album. Evanescence gaat mee met de tijd, zonder de eigen roots te verloochenen.
MOONSPELL
Far From God
(Napalm Records)
Anita Boel
85
Het is ruim dertig jaar geleden dat Moonspells debuutalbum ‘Wolfheart’ het levenslicht zag. Het navolgende ‘Irreligious’ maakte de doorbraak van deze Portugese gothic metalband compleet; wat mij betreft nog steeds één van de beste albums aller tijden. Hoe fijn is het dan om ‘Far From God’ voorgeschoteld te krijgen. Het album ademt namelijk nostalgie. Het zijn de sfeer, de sterke melodielijnen, de teksten en de zang van Fernando Ribeiro die allemaal dat heerlijke gevoel van toen oproepen. Opener „Cross Your Heart” zet de toon en je weet direct dat het verder goed komt met ‘Far From God’. De tweede song is het ijzersterke titelnummer. Geen poespas, maar gewoon zoals deze muziek bedoeld is met daarbij zo’n doeltreffende melodielijn waar Moonspell bekend om staat. Dat de stem van Ribeiro na al die jaren nog niet aan kracht heeft ingeboet, bewijst „Biblical”. Of wat te denken van „Your Promise Of Light” en „Our Freedom To Fall”. Heerlijk, die intensiteit. Daarbij is het album perfect geproduceerd door Jaime Gomez Arellano (o.a. Paradise Lost, Sólstafir, Ghost). Voorganger ‘Hermitage’ was oké, maar ‘Far From God’ klinkt overtuigender en zal bij liefhebbers van het wat oudere werk zeker in de smaak vallen.
PRINCE OF FAILURE
Prince Of Failure
(KScope Records)
Diederick RR9660
85
Prince Of Failure is het nieuwe project van Daniel Tompkins. Samen met multi-instrumentalist Paul Ortiz van Chimp Spanner stapt hij in een nieuw avontuur. Eerder werkten de twee al samen aan het project ZETA (debuutalbum in 2017) en sleutelden ze beiden aan Tompkins’ soloalbums. En dan heeft Tompkins ook nog Tesseract en White Moth Black Butterfly waar hij energie in steekt. Blijkbaar was er toch nog tijd over om met Prince Of Failure aan weer een nieuw hoofdstuk te beginnen. Gelukkig maar, want dit is een uiterst vette debuutplaat, die zich het best laat omschrijven als het middelpunt van Tompkins’ universum waarin de verschillende stijlen van eerdergenoemde projecten en bands samenkomen. Sferische stukken met elektronica worden afgewisseld met heftige djentriffs, overal ondersteund door pakkende melodieën. Tompkins wisselt zijn warme, heldere zang af met geschreeuw en een sporadische grunt, iets wat het album een enorme dynamiek geeft. Dat wordt nog versterkt door de bijdrage van zangeres Kristyn Hope (Daedrick) in het sterke „Horizon”. Maar de echte prijsnummers zijn het titelnummer en „Jaded Mantra”, waarin de Tesseract-zanger zijn diversiteit en gevoel voor melodie het beste tentoonspreidt en waarbij hij binnen één zin soms meerdere keren van zangstijl wisselt. Hopelijk volgt er onder de noemer Prince Of Failure meer van dit lekkers!
PSYCROPTIC
The Pulse Of Annihilation
(Metal Blade Records)
Robbie Woning
85
Psycroptic is een extreme metalband rond de broers Joe en Dave Haley, op respectievelijk gitaar en drums. De Australische groep staat van oudsher te boek als technische death metal, maar is dat etiket op zijn recentere albums wel ontgroeid. De muziek is nog altijd bruut en het gaspedaal wordt stevig ingetrapt, maar de band knalt op zijn negende album ‘The Pulse Of Annihilation’ toch het meest dankzij een effectieve combinatie van stuwende midtempo drums en drukke thrashy gitaarriffs. Deze ingrediënten vormen de basis voor veel nummers op de plaat, die door zanger Jason Peppiatt ook nog eens heel vet worden volgebruld. De drukke muziek maakt dat Psycroptic een enorme urgentie uitstraalt. Massale refreinen en en schaarse sfeerstukken bieden op de plaat soms wat verlichting. Vooral het nummer „Our Pillars Fall” profiteert daar halverwege het album duidelijk van. Vergeleken met eerdere, erg technische platen van de band was ‘The Divine Counsil’ vier jaar geleden al een stuk toegankelijker. Die lijn wordt op ‘The Pulse Of Annihilation’ doorgezet, want ook dit album is ondanks al het muzikale geweld erg beluisterbaar. Wie de latere Monstrosity goed vindt en ook modernere bands als Unearth en Allegaeon kan waarderen, zou Psycroptic zeker eens een luisterbeurt moeten gunnen.
SHINEDOWN
Ei8ht
(Warner Music)
Metal Mike
70
Door ‘Leave A Whisper’ werd mijn interesse in Shinedown gewekt, en het derde album ‘The Sound Of Madness’ was zelfs mijn album van het jaar 2008. Het niveau van dat album is op de navolgende albums niet meer gehaald. Ook het achtste album van Shinedown verrast niet meer. ‘Ei8ht’ staat vol met kamerbreed geproduceerde nummers die het op de Amerikaanse radio goed zullen doen, maar de band zal er geen nieuwe fans mee binnenhalen. ‘Ei8ht’ is gewoon een aardige herhaling van zetten.
SIGYN
From Nation To Chaos
(Noble Demon)
Gerrit Mesker
78
Met ‘From Nation To Chaos’ levert Sigyn een album af dat stevig geworteld is in de melodieuze death metal, maar voldoende eigen accenten bevat om boven de middenmoot uit te stijgen. De Finse band combineert krachtige riffs en agressieve zanglijnen met een uitgesproken gevoel voor melodie, zonder daarbij te vervallen in overdreven bombast. De nummers zijn redelijk compact opgebouwd en houden door afwisseling in tempo en sfeer de aandacht goed vast. Toetsen en orkestrale elementen zorgen voor extra diepgang, maar blijven ondersteunend aan het gitaarwerk, dat de kern van het geluid vormt. Vooral in de meer epische passages laat Sigyn horen gevoel voor compositie te hebben. Het nummer „Break These Chains” is daar een goed voorbeeld van. De kracht van ‘From Nation To Chaos’ zit in de overtuigende uitvoering en het vakmanschap waarmee de band bekende ingrediënten samenbrengt. Liefhebbers van melodieuze death metal met een moderne, licht symfonische inslag kunnen dit album aan hun luisterlijst toevoegen.
WARNING
Rituals Of Shame
(Relapse Records)
Toep Duin
85
Met hun oprichting in 1994 rechtvaardigt het Engelse Warning het predicaat ‘pioniers van de traditionele doom metal’. Het debuutalbum ‘The Strength To Dream’ uit 1999 mag zelfs gerust een klassieker genoemd worden. Vanwege verschillende lange onderbrekingen onderweg hebben deze oude rotten er uiteindelijk twintig jaar over gedaan om ‘Rituals Of Shame’ bij elkaar te schrijven. Wie Warning nog kent, zal er niet door teleurgesteld worden, integendeel zelfs. Uiterst loom en traag kruipen de vijf composities, met een gemiddelde lengte van negen minuten, voorbij, met het bijna dertien minuten durende „Rituals Of Shame” als kroon op het werk. Verwacht geen plotselinge wendingen of spectaculaire tempowisselingen. Sterker nog: draai dit niet in de auto na een dag hard werken als je geen ongelukken wilt veroorzaken. De megatrage tempo’s, oneindig lange riffs, dromerige leadpartijen en klagerige zang brengen je in een volledige roes. Het is één lange treurnis, waarbij zanger (en oprichter/gitarist) Patrick Walker alle registers opentrekt om zijn pijn te delen met de wereld. Met de jaren is zijn stemgeluid wel wat veranderd; meer vanuit de keel gezongen. Verder is het album degelijk uitgevoerd en voorzien van een heldere productie. Fans van traditionele doom metal zullen zich deze zomer tijdens het luisteren naar ‘Rituals Of Shame’ wanen op een herfstige, grauwe begrafenis. En daar is deze muziek toch om te doen. Topplaat!