En weer verliest de rockwereld een icoon, origineel Kiss gitarist Ace Frehley overleed op 16 oktober aan de gevolgen van een hersenbloeding die hij opliep na een val in zijn studio.
De term icoon wordt tegenwoordig te pas en onpas gebruikt, maar de vier originele leden van Kiss groeiden in de jaren zeventig daadwerkelijk uit tot iconen in de muziekwereld. Door hun muziek, maar zeker ook door hun schmink, extravagante kostuums en spectaculaire shows. Ze werden vereeuwigd tot striphelden, maakten een speelfilm en werden de ongekroonde koningen van de merchandise. De geschminkte gezichten werden wereldwijd bekend. Ace Frehley koos als karakter Spaceman en bedacht zijn eigen make-up design. Hij bedacht ook het Kiss logo met de letter s als bliksemschicht.
Ace Frehley, geboren Paul Daniel Frehley (1951), sloot zich in 1973 aan bij Gene Simmons, Paul Stanley en Peter Criss en samen vormden ze Kiss. Geboren in de ruige Bronx wijk bracht hij de New York street vibe en een origineel gitaargeluid naar de band. De vier mannen waren geïnspireerd door de New York Dolls en ontwikkelden zich al snel tot een sensatie op het podium.
De band tekende een contract bij het nieuwe platenlabel van Neil Bogart: Casablanca Records en ze debuteerden in 1974. Frehley’s compositorische bijdrage bleef beperkt tot 1 nummer, Cold Gin. Een nummer dat vijftig jaar onderdeel van de setlist bleef. Later dat jaar verscheen Hotter Than Hell waarvoor Frehley 2 nummers leverde: Parasite en Strange Ways. De verkoopcijfers waren niet denderend en het derde album, Dressed To Kill, veranderde dat niet.
Een hit van Donna Summer redde Casablanca Records en indirect ook Kiss. Bogart besloot om de livesensatie die Kiss was op plaat uit te brengen en dat bleek een meesterzet. De liveplaat Alive! (1975) werd een hit want de kracht van Kiss was hun energieke liveshow. Alive! zorgde voor een doorbraak, Kiss werd een millionseller.
Na dat succes pakte de band goed door. Voor het vierde studioalbum Destroyer werd de gerenommeerde producer Bob Ezrin aangetrokken en werd de variatie in de muziek een stuk hoger. Het artwork van die plaat behoort tot de meest bekende albumhoezen ter wereld en sierde decennialang alles van broodtrommels tot auto’s. De succesformule werd doorgezet met Rock And Roll Over en Love Gun. Op dat zesde album maakte Ace zijn debuut als zanger op het nummer Shock Me. Een tweede liveplaat kon niet uitblijven en die kwam dan ook rap. Alive II (1977) was een daverend succes waarvoor Ace misschien wel zijn meest karakteristieke song schreef: Rocket Ride.
Een jaar later deed Kiss iets dat ongekend was in de muziekwereld, alle vier leden brachten op dezelfde dag een soloplaat uit. Die van Ace Frehley bleef het dichtst bij de Kiss sound en wordt tot op de dag vandaag gezien als de beste van de vier soloplaten. Frehley scoorde zowaar een bescheiden hit met zijn cover van New York Groove.
In dat jaar werden de interne problemen en frustraties steeds groter. Simmons en Stanley waren feitelijk zakenmensen die de band zo succesvol mogelijk wilden maken, terwijl Frehley zijn heil zocht in alcohol en drummer Criss zich nogal eens vergreep aan drugs. Op het in 1979 verschenen Dynasty ging Kiss een meer commerciële koers varen die was geïnspireerd door het destijds zeer populaire discogenre. De band scoorde wereldwijd een hit met I Was Made For Lovin’ You en stond ook in Nederland een tijdje bovenaan de hitlijsten. Ook opvolger Unmasked liet het gladdere geluid horen en werd een hit. Het concert in de Groenoordhallen in Leiden was dan ook snel uitverkocht. Peter Criss had destijds de band al verlaten.
Zonder zijn maatje Criss kreeg Frehley het steeds moeilijker. Hij kon zich niet vinden in de meer artistieke koers op Music From The Elder (1981) en verliet niet lang daarna de band. Frehley’s drankproblemen werden steeds erger en feitelijk was hij al afgeschreven tot hij in 1987 opdook met Frehley’s Comet en zowaar een aardig debuut afleverde. Een jaar later was er de opvolger waarna Frehley onder eigen naam verder ging. Hij speelde in steeds kleinere clubs, maar de fanatieke Kiss fans bleven naar zijn shows komen.
De carrière van Kiss raakte begin jaren negentig in het slop. De roep om een reünie van de originele line-up was in 15 jaar niet verstomd. Simmons en Stanley gaven in 1996 eindelijk gehoor aan die roep en haalden Frehley en Criss terug. De reünietournee werd een enorm succes, stadions werden uitverkocht en het publiek was dolenthousiast om hun idolen weer samen te zien. Er volgden nog diverse tournees en zowaar een nieuw album Psycho Circus. Later bleek dat Frehley maar op 2 nummers meespeelde en de rest was gedaan door sessiemuzikanten. De spanningen namen weer snel toe en dat resulteerde erin dat Frehley en Criss weer de band verlieten c.q. werden ontslagen. Kiss bleef doorgaan, de karakters Spaceman en Catman werden ingevuld door Tommy Thayer en Eric Singer tot ongenoegen van Frehley en Criss.
Frehley pakte de draad van zijn solocarrière weer op en leverde diverse albums op zoals het goede Anomaly en Origins 1 en 2. Op latere releases als Space Invader en 10,000 Volts werd duidelijk dat de inspiratie wel een beetje op was. Toen Kiss haar afscheid aankondigde met twee concerten in Madison Square Garden hoopten de fans dat Frehley en Criss nog eenmaal acte de presence zouden geven. Helaas stonden ruzie over geld en ander gedoe een laatste reünie in de weg. Nu Frehley is heengegaan is die kans voorgoed verkeken. Dat is en blijft eeuwig zonde.
We zullen ons Ace Frehley blijven herinneren als een markante gitarist met een slordige techniek maar met een uit duizenden herkenbare stijl. De Kiss klassiekers die hij schreef zullen tot in lengte van jaren worden beluisterd. Ace was het meest sympathieke bandlid en de man met de buitengewoon aanstekelijke lach. Zijn beeltenis sierde ooit miljoenen tienerkamers en menigeen zal met weemoed terugdenken aan de legendarische concerten die ze meemaakten. Wij zullen samen met vele anderen om hem rouwen. Rest in Peace, Ace!
Richard Verbrugge