10 maal Eremetaal in December 2025
BLOOD RED THRONE
Siltskin
(Soulseller Records)
Dennis van ‘t Hoofd
75
Met inmiddels twaalf albums en een bandgeschiedenis die teruggaat tot eind jaren negentig is de Noorse band Blood Red Throne een gevestigde waarde in de death metalscene. Over de laatste drie decennia was de band rondom gitarist Daniel ‘Død’ Olaisen met enige regelmaat op de Nederlandse concertpodia te zien, maar toch is Blood Red Throne nooit echt doorgebroken. Dat ligt wellicht aan het feit dat de band vele lineupwisselingen heeft ondergaan en ook nooit de vaste steun van één platenlabel heeft gehad die de band door zowel goede als slechte tijden heen kon loodsen. Na een korte periode bij Nuclear Blast met het tiende album ‘Imperial Congregation’ (2021) verscheen het vorige album ‘Nonagon’ (2024) bij Soulseller Records. Voor ‘Siltskin’ zijn zowel de bezetting als het label onveranderd gebleven. Blood Red Throne komt op dit album sneller en feller uit de hoek dan voorheen. De band blijft trouw aan z’n old-school death metalstijl, waarin ook wat technische elementen te horen zijn, maar nu aangevuld met een moderne productie en extra melodieuze gitaarsolo’s. Sindre Wathne Johnsen, die in 2021 Yngve ‘Bolt’ Christiansen als zanger verving, is met zijn krachtige en veelzijdige gruntstem een grote aanwinst. Met zijn hoge en rauwe screams weet hij bovendien een uniek karakter te geven aan een nummer als „Anodyne Rust”. Verdere hoogtepunten zijn de opener „Scraping Out The Cartilage” en „Husk In The Grain”, waarin in de melodieuze leads de nodige Death-invloeden te horen zijn. Kortom, Blood Red Throne blijft trouw aan zijn herkenbare stijl en levert opnieuw een stevige dosis groovy death metal.
DANKO JONES
Leo Rising
(Perception)
Stan Novak
78
Danko Jones heeft het hart doorgaans op de tong liggen, maar op politiek of maatschappelijk vlak laat de inmiddels 53-jarige Canadees zich nimmer uit. Dat moet haast wel enorm jeuken in de tegenwoordige tijd, maar de driftkikker weet die valkuilen steevast te omzeilen. Tekstueel draait het onverminderd om het volgen van je hart en plezier maken. De songs op ‘Leo Rising’ hebben titels als „Everyday Is Saturday Night”, „Hot Fox”, „It’s A Celebration”, „Gotta Let It Go”, „Pretty Stuff”, en „I Can’t Stop”. En dan weet je dat de muziek geen verdere toelichting nodig heeft. Een ieder die The Mango Kid een beetje kent weet inmiddels wel wat hij of zij kan verwachten: enerverende heavy rock met een punkvibe. Veranderingen binnen het beproefde recept zijn uit den boze. Wanneer Jones met de van hem bekende branie ‘You love it loud, I love it louder’ verkondigt, geloven we hem op zijn woord. Verder kan gesteld worden dat hij met ‘Leo Rising’ een bescheiden homerun slaat, want het album, zijn twaalfde inmiddels, mag qua songs en uitvoering tot zijn beste werk worden gerekend. Sfeer en vaart zitten er ditmaal namelijk bijzonder goed in. En zoals het een sterk album betaamt, blijft met het dampende „Too Slick For Love” het beste tot het einde bewaard.allemaal iets te generiek en voorspelbaar.
DARKTRIBE
Forgotten Reveries
(Scarlet Records)
Ivar de Koning
70
In het overvloedige aanbod aan power- en symfonische metalbands slaagt het Franse Darktribe er maar niet in om boven het maaiveld uit te steken. Als band zou ik dat op enig moment zat worden, Darktribe echter niet. Per e-mail bombarderen ze al jarenlang tal van concertorganisatoren in Europa in de hoop kans te krijgen hun kunsten te laten zien. Met weinig succes. Voor het maken van ‘Forgotten Reveries’ bezocht Darktribe de Domination-studio, waar bands als Wind Rose, Vision Divine en Twilight Force eerder te vinden waren. Het heeft een plaat opgeleverd met een dichtgesmeerd geluid die best lekker klinkt, maar niet kan verbloemen dat de band vooral middelmatige nummers schrijft. Anthony Agnello heeft een prettig stemgeluid die Darktribe iets richting een band als Vanden Plas trekt, maar ook hier duikt het bekende euvel op: hij mist een eigen geluid. Onder de streep hebben we dus een band die best aardige symfonische metal met een progressieve inslag produceert („Sicilian Danza” bijvoorbeeld), maar al vier albums lang het verschil niet weet te maken. Ik zie dat ook in de toekomst niet veranderen.
ENTHRONED
Ashspawn
(Season Of Mist)
Stephan Gebédi
77
Enthroned laat er op z’n twaalfde langspeler geen gras over groeien en gaat na een kort intro meteen agressief van start met het snelle „Crawling Temples”. Oud-collega Leon van Rijnsbergen had ruim zes jaar geleden wat moeite met voorganger ‘Cold Black Suns’ omdat de Belgen op dat album voor het eerst flink wat gas terugnamen ten gunste van wat meer sferische nummers. Op de eerste drie nummers van ‘Ashspawn’ wordt het gaspedaal in ieder geval weer flink ingedrukt. De muziek kent wel wat meer afwisseling en melodie dan het prille, meer eenvormige werk van de band. Door de volle sound en flink wat galm op de zangpartijen van Nornagest klinkt ‘Ashspawn’ ook iets breder en bombastischer dan het oudere werk. Met die ontwikkeling is uiteraard niets mis. Het titelnummer begint furieus, maar kent ook wat militaristisch aandoende midtempo stukken en is één van de hoogtepunten van het album. Het valt wel op dat de nummers bij de overgangen naar een ander tempo of ritme vaak even ‘stilvallen’, alsof de band even een kleine pauze inlast om na te denken over wat er volgt. Zoals eerder aangegeven zorgt de volle, vette productie ervoor dat ‘Ashspawn’ behoorlijk overrompelend overkomt. Tegelijkertijd zorgt die productie er af en toe ook voor dat het allemaal een beetje dichtgesmeerd klinkt, waardoor de dynamiek ietwat verloren gaat en het allemaal nogal veel van het goede wordt. Maar blackies die op zoek zijn naar een grotendeels snelle, boosaardige black metalplaat die de agressie van het oude Dark Funeral en Marduk mixt met een vleugje van de bombast van Samael kunnen die laatste opmerking meteen weer vergeten.
KILL RITUAL
In My Head
(Massacre Records)
Horst Vonberg
73
Het uit San Jose (Californië) afkomstige Kill Ritual is niet zozeer een band, maar meer een sinds 2010 lopend, typisch Amerikaans klinkend power metalproject onder leiding van de multi-instrumentalist Steven D. Rice. Onder de vlag van Kill Ritual is de beste man met ‘In My Head’ inmiddels aan zijn zevende album toe en ook deze keer zijn er weer veranderingen in de lineup te bespeuren. De enige constante factor is en blijft meneer Rice, die in vergelijking met voorganger ‘Kill Star Black Mark Dead Hand Pierced Heart’ (2022) ook al geen bassist meer nodig heeft en zelf dat instrument inspeelt naast de gitaar en synths. Drummer Seamus Gleason is nog wel van de partij, maar voor de vocalen is nu ene Judas ingehuurd om Chalice Blood te vervangen die het na twee albums voor gezien hield en momenteel bij Vicious Rumors zijn stembanden warm houdt. Geen ongemakkelijk switch, aangezien Kill Ritual veel weg heeft van Vicious Rumors en ook de invloeden van Metal Church zijn duidelijk hoorbaar. Judas heeft trouwens ook geen enkele moeite met deze stijl. Het materiaal wijkt trouwens weinig af van wat er op de voorgaande Kill Ritual-albums stond. Degelijke Amerikaanse power metal dus, die prima aansluit op wat de grotere bands in dit genre al jaren doen. En daar zit ‘m ook meteen het pijnpunt: het zijn volgers, geen leiders. ‘In My Head’ luistert best prettig weg, maar je zal geen stukken tegenkomen waar je meteen van ondersteboven raakt. Daarvoor is het allemaal iets te generiek en voorspelbaar.
MAGNACULT
Lucis
(Graviton Music Services)
Gerrit Mesker
80
MagnaCult presenteert met ‘Lucis’ een album dat duidelijk markeert waar de band nu staat: gefocust, volwassen en gericht op impact. De mix van groove en old-school death metal klinkt strakker dan ooit, met gitaarwerk dat zowel technisch als doelgericht is en ritmes die zonder omwegen binnenkomen. De afgelopen jaren waren zwaar voor de band, en dat hoor je terug in de intensiteit: pandemie, verlies en persoonlijke tegenslagen vormen de onderstroom van het album, maar worden omgezet in energie in plaats van somberheid. De samenwerking met Joost van den Broek en Matt Bayles levert een helder en krachtig geluid op. De drums zijn strak en ondersteunend, zonder overdaad, terwijl de productie de nummers genoeg ruimte geeft om te ademen. ‘Lucis’ bestaat uit elf tracks die thematisch draaien om de voortdurende strijd tussen donkerte en richting vinden, en MagnaCult weet die thematiek te vertalen naar compacte, overtuigende en vooral groovy composities. Nieuwe bandleden en een hernieuwde drive zorgen voor een solide basis voor het komende hoofdstuk. Kortom, met ‘Lucis’ op zak kan MagnaCult met een gerust hart de toekomst tegemoet kijken.
MEZZROW
Embrace The Awakening
(Rock Of Angels Records)
Horst Vonberg
75
Waar leiders zijn, zijn uiteraard ook volgers. Dit is niet alleen waar in de normale maatschappij, maar ook zeker van toepassing op de metalwereld. Neem het Zweedse Mezzrow bijvoorbeeld. In 1990 debuteerde dit thrashgezelschap niet onverdienstelijk met het album ‘Then Came The Killing’, ware het niet dat men wel heel opzichtig leentjebuur speelde bij de grote jongens in het genre. De invloeden van bands als Death Angel en (vooral) Testament lagen er duimendik bovenop, wat de band meteen brandmerkte als ‘volgers’. Onenigheid met hun toenmalige label plus de opkomst van grunge aan de ene kant en death metal aan de andere kant zorgden er kort na de release voor dat er maar weinig belangstelling was voor deze Bay Area-fetisjisten en al snel verdween de band in de obscuriteit. Na een halfbakken reünie in 2005 verscheen er vrij onverwachts in 2023 toch nog een tweede album, getiteld ‘Summon Thy Demons’. Muzikaal was er nog geen spat veranderd in vergelijking met 1990, maar omdat het album een veel betere productie had meegekregen was het zeker geen straf om ernaar te luisteren. Hetzelfde kan in feite gezegd worden van ‘Embrace The Awakening’. Nog steeds vist Mezzrow in de Bay Area-vijver van weleer. Er moet echter wel bijgezegd worden dat de Zweden dit trucje uitstekend beheersen. Leiders zullen ze ook op hun oude dag niet meer worden, maar voorlopig kunnen ze weer een aangenaam album op hun palmares bijschrijven.
SARAYASIGN
Shadow Of The Dying Light
(Black Lodge Records)
Diederick RR9660
85
Fans van melodieuze hardrock moeten deze Zweedse band na hun twee steengoede albums uit 2022 en 2023 inmiddels al wel kennen. En voor die fans is er goed nieuws, want de zegereeks wordt voortgezet met ‘Shadow Of The Dying Light’. Veel is er niet veranderd, maar de songs zijn nog nét iets beter uitgewerkt en het gemiddelde niveau is nog iets verder omhooggetrokken. Dat is ook eigenlijk het enige euvel van de band: de songs liggen in kwaliteit zó dicht bij elkaar dat het lekkerbekkend uitzien naar die grote uitschieter(s) tijdens het luisteren van dit album er niet bij is. Ondanks dat verveelt ‘Shadow Of The Dying Light’ geen seconde. En dat wil wel wat zeggen met meer dan zestig minuten aan muziek. Maar wat wil je ook, met een topzanger als Stefan Nykvist? De man combineert kracht en warmte met een goed oor voor melodie en trekt de op zich al uitstekende songs naar een hoog niveau. Goede voorbeelden hiervan zijn de twee nummers die voor mij gaan lopen met prijzen voor het sterkste refrein, waarbij „From Ashes” nog nét iets beter beklijft dan „One Last Cry”. Toch hoop ik dat Sarayasign in de toekomst meer dynamiek in z’n sound aanbrengt om geen copycat van zichzelf te worden, want dat gevaar ligt inmiddels wel op de loer. Tot die tijd is het met volle teugen genieten van ‘Shadow Of The Dying Light’.
SPOCK’S BEARD
The Archaeoptimist
(Madfish)
Diederick RR9660
77
Geen enkel nummer op ‘The Archaeoptimist’ klokt onder de zes minuten en het titelnummer is met zijn lengte van eenentwintig minuten de langste (en in mijn ogen helaas ook zwakste) track. Zowel liefhebbers als haters hebben aan deze constatering eigenlijk al genoeg om het besluit te nemen nog verder te lezen of niet. Want ja, de progressieve rock van Spock’s Beard waaiert weer lang en zwierig alle kanten uit. De band benadrukt dat toetsenist Ryo Okumoto deze keer de spil is geweest bij het schrijven van de zes songs. En hoewel Okumoto niet het compositorisch talent heeft van oud-Spockers Neal Morse en John Boegehold, is ‘The Archaeoptimist’ een plaat geworden die geheel in lijn met de titel optimistisch en tegelijkertijd complex klinkt. De klasse van Spock’s Beard is dat de songs daarbij altijd eenvoudig te volgen zijn, de vele overgangen soepel klinken en dat een sterke melodie voorrang krijgt boven technische hoogstandjes. Zonder dat ‘The Archaeoptimist’ in de buurt komt van de hoogtepunten uit het rijke verleden, laat de band op dit veertiende studioalbum horen nog niet uitgeblust te zijn. De toetsen en gitaren dartelen nog altijd over de speelse bas- en drumpartijen heen en de vocalen – inclusief de herkenbare meerstemmige zangpartijen – klinken daarbij helder en energiek. Wat dit album vooral laat horen, is dat Spock’s Beard ondanks tegenslagen en bezettingswisselingen altijd weer boven komt drijven als één van de vaandeldragers van het genre.
TREAT
The Wild Card
(Frontiers Music)
Maarten van Mameren
80
De geschiedenis van Treat gaat terug naar 1982, toen de band officieel werd opgericht in Stockholm. In 1993 viel het doek voor de Zweedse formatie, tot de onverwacht succesvolle release van een verzamelalbum de opmaat vormde voor een reünie, die in 2010 bezegeld werd met het ijzersterke ‘Coup De Grace’. ‘The Wild Card’ is alweer het vijfde studioalbum sinds de herstart en bevat dertien hapklare brokken in traditionele AOR/melodieuze rockstijl. Opvallende tracks zijn de potentiële hitsingles „Heaven’s Waiting’ en „Your Majesty”. Verder is het oosters getinte „Mad Honey” een ongebruikelijk nummer in dit genre. Dat Robert Ernlund geen topzanger is wordt vakkundig gecamoufleerd door de alom aanwezige achtergrondvocalen. Ook vakkundig zijn de bijdragen van Anders Wikström, die strooit met vette riffs en uitbundige gitaarsolo’s – op de hielen gezeten door keyboardvirtuoos Patrick Appelgren; hij metselt de gaten die zijn collega laat vallen zorgvuldig dicht. Nalle Pahlsson en Jamie Borger – respectievelijk bas en drums – zijn oude rotten in het vak die precies weten hoe ze deze muziek van een stuwende basis moeten voorzien. Treat levert andermaal een traditioneel, sterk album af, waarmee het de fans op hun wenken bedient.