10 maal Eremetaal in april 2026
BLACK LABEL SOCIETY
Engines Of Demolition
(Spinefarm Records)
Gerrit Mesker
77
Black Label Society doet op ‘Engines Of Demolition’ precies wat je ervan verwacht. Zakk Wylde levert opnieuw een album vol logge riffs, stevige grooves en de bekende gierende solo’s waar hij al decennialang zijn handelsmerk van heeft gemaakt. Vernieuwing is daarbij niet het doel, maar dat lijkt de band ook helemaal niet te interesseren. Vanaf opener „Name In Blood” wordt meteen duidelijk waar de kracht van deze plaat ligt: zware, rechttoe rechtaan riffs en refreinen die moeiteloos blijven hangen. Nummers als „The Gallows” en „Lord Humungus” zijn gebouwd op simpele maar effectieve gitaarpartijen die vooral mikken op impact in plaats van subtiliteit. Tegelijkertijd laat Wylde ook de meer melodieuze kant van zijn band horen. In „Broken And Blind” en „Better Days & Wiser Times” krijgt de emotionele kant van zijn schrijfkunsten meer de ruimte, zonder dat het tempo volledig uit de plaat verdwijnt, terwijl „Ozzy’s Song” zelfs een echte tranentrekker is. Het geeft het album genoeg variatie om de aandacht vast te houden. ‘Engines Of Demolition’ zal niemand verrassen, maar dat hoeft ook niet. Black Label Society weet nog altijd hoe je een solide heavy rockplaat maakt. Zware riffs, herkenbare melodieën en een band die precies weet waar z’n kracht ligt. Soms is dat simpelweg genoeg.
GAEREA
Loss
(Century Media Records)
Merijn Siben
80
Stijlwisselingen bij bands, het blijft geen enkel subgenre in de metal bespaard. Zo ook bij het Portugese Gaerea. De post-black metalband wist met albums als ‘Mirage’ en ‘Coma’ behoorlijk wat hype te creëren, dankzij een intrigerende mengeling van black metal en post-rock. De eerste reacties op ‘Loss’ zijn echter verdeeld. Online worden dingen geroepen in de trant van ‘Gaerea goes Bring Me The Horizon’. Hoewel de band niet zover gaat, is het wel een drastische switch van de rauwe black metal op bijvoorbeeld het album ‘Limbo’ (2020). Of ‘Loss’ een profetische titel zal blijken voor het verliezen van de fanbase is de vraag, maar de metalcorerichting die de band opgaat, is instrumentaal nog steeds van hoog niveau. Tracks als „Submerged” en „Luminary” hebben opzwepende, clean gezongen refreinen, maar aan intensiteit wordt er zelden ingeboet. Zoals de hevige blasts in „Hellbound” bijvoorbeeld. Ook een track als „Uncontrolled” vlamt, terwijl uitschieter „Cyclone” met een krachtig huwelijk tussen emotionele passages en blastbeats overdondert. Op andere momenten klinkt de voorheen unieke metalband echter te veel als veel metalcoreklonen vandaag de dag. Op „Stardust” muteert Gaerea zelfs in een (weliswaar betere) versie van Sleep Token. Kortom, ‘Loss’ is een gewaagde plaat die heel wat stof zal doen opwaaien.
HARDLINE
Shout
(Steamhammer)
Metal Mike
80
Zanger Johnny Gioeli heeft behalve de rol van frontman in de band van Axel Rudi Pell al sinds 1992 zijn eigen band Hardline. Samen met meestercomponist/toetsenist Alessandro Del Vecchio en de van Doro bekende gitarist Luca Princiotta werd het achtste album ‘Shout’ in elkaar gezet. Tien nummers lang krijg je kamerbrede melodieuze hardrock vol vlijmscherpe gitaarsolo’s voorgeschoteld. Gioeli’s stem komt hier meer tot bloei dan bij ARP. Zijn ster straalt vooral bij de prachtballads „When You Came Into My Life” en „Mother Love”. Het John Sykes-achtige gitaarwerk van Princiotta mag niet onvermeld blijven. Stuur deze band samen met The Dead Daisies op pad en je hebt de avond van je leven.
HELLRIPPER
Coronach
(Century Media Records)
Stephan Gebédi
80
Het Schotse eenmansproject Hellripper heeft sinds het uitbrengen van debuutalbum ‘Coagulating Darkness’ uit 2017 een flinke reputatie opgebouwd. ‘Coronach’ is alweer het vierde album en ook nu heeft James McBain alles in zijn eentje ingespeeld en opgenomen. Maar dat kun je gerust aan hem overlaten. De furieuze blackened thrash metal wordt opgesierd met lekkere gitaarsolo’s en NWOBHM-achtige loopjes. Hoewel het tempo over het algemeen hoog ligt, brengt McBain voldoende dynamiek in zijn nummers aan door melodieuze stukken in te bouwen – een akoestisch intro hier en daar – en heel af en toe wat gas terug te nemen. De nummers liggen vrij gemakkelijk in het gehoor. ‘Coronach’ is daardoor niet de meest extreme Hellripper-plaat tot nu toe, maar wel de meest toegankelijke zonder te veel aan snelheid en agressie in te boeten. Dat blijkt ook nog steeds uit de venijnige zang die af en toe aan Martin Walkyier ten tijde van Sabbat doet denken. Lekker album!
IMMOLATION
Descent
(Nuclear Blast Records)
Wouter Dielesen
90
Een paar weken voordat Immolation in februari van dit jaar met Mayhem en Marduk een ronde maakte door Europa, verscheen de single „Adversary”. Dat nummer maakte deel uit van de toursetlist en vormde een voorbode van ‘Descent’, de twaalfde release van de New Yorkse death metalgigant. Op de plaat staan nog negen nummers, die aansluiten op het beste werk van de band. Vanaf de dreigende openingsakkoorden van „These Vengeful Winds” doet de muziek vertrouwd aan. Donkere, grommende en donderende death metal dus, met een hoge massadichtheid. Het geheel wordt uitgevoerd met de afwisselend vloeiende en hoekige gitaarkunsten van Bob Vigna en Alex Bouks, het rollende en perfect op de riffs afgestemde drumspel van Steve Shalaty en de lage growls en ronkende baspartijen van Ross Dolan. Songs als „The Ephemeral Curse”, tweede single „Attrition”, „False Ascent” en titeltrack „Descent” zijn hooguit wat meer rechttoe rechtaan dan het materiaal op voorganger ‘Acts Of God’ uit 2022. Ook is het totaalgeluid dankzij vaste engineer Zack Ohren wat helderder. Gebleven zijn de hoge standaard en de unieke sound. De grote mate van zelfverzekerdheid waarmee Immolation zijn luisteraars al achtendertig jaar de stuipen op het lijf jaagt, wordt in „Adversary” door Dolan bekrachtigd met de woorden: ‘We are the ones that will haunt you, we are the ones that will fight you, we will reveal who you are, we are the adversary’.
LONG DISTANCE CALLING
The Phantom Void
(earMUSIC)
Toep Duin
80
Deze Duitse instrumentale rockers komen met hun kortste en stevigste album uit het twintigjarig bestaan van de band. Dat mag best een statement genoemd worden. Tijdens het dreigende en bombastische intronummer „Mare” zou je nog kunnen vermoeden met een doomband te maken te hebben, maar bij het tweede nummer „The Spiral” wordt duidelijk dat Long Distance Calling toch de onvervalste post-rockband van weleer is. Op ‘The Phantom Void’ krijgt de luisteraar zeven verhaaltjes voorgeschoteld die voorzien zijn van beproefde ingrediënten als stuwende riffs, breekbare passages en mooie soundscapes. Waar een vergelijkbare band als Oh Hiroshima zich kenmerkt door compacte composities die vrijwel altijd toewerken naar een goed uitgedachte soundscape doet Long Distance Calling een verwoede poging juist meer een progressieve kant te laten zien. Iets meer flair en minder duister. Dat maakt ook dat het meerdere kanten op gaat, waarbij de compositie als geheel het soms moet opnemen tegen een hoeveelheid aan tempowisselingen en ideeën die worden toegepast. Is het daarom niet onderhoudend? Integendeel, er gebeurt genoeg en er wordt prima gemusiceerd, maar of het allemaal even spannend is, is een oordeel die elke luisteraar zelf mag geven en is een kwestie van smaak.
METAL CHURCH
Dead To Rights
(Reaper Entertainment)
Stan Novak
78
De nieuwe lineup van Me- tal Church wekt verwondering. ‘Congregation Of Annihilation’ uit 2023 was immers een verdienstelijke plaat en ook live oogde de band in goede doen. Achter de schermen moet echter van alles aan de hand zijn geweest, anders kan ik het vertrek van Steve Unger, Stet Howland en Marc Lopes niet verklaren. Bandbaas Kurdt Vanderhoof hield grote schoonmaak en haalde David Ellefson, Ken Mary en Brian Allen aan boord. En dat zijn beslist niet de minsten. Met name de toetreding van de voormalig Megadeth-bassist is opmerkelijk. Allen daarentegen is een bandhopper pur sang en Mary (Flotsam And Jetsam, Fifth Angel) draait zijn hand ook niet om voor een extra klus. De vraag is nu of deze bundeling van klasse en ervaring tot een Metal Church-opleving heeft geleid. Opener „Brainwash Game” hakt er in elk geval lekker in. Dikke riffs, een ontketende Mary en Allens strot valt ergens tussen die van wijlen David Wayne en Mike Howe in. Al met al een lekkere Metal Church-thrasher. In „F.A.F.O” gaat het gaspedaal zowaar nog dieper en vanwege de directe aanpak doet dit stuk wel wat aan Overkill denken en ook hier weet Allen zijn draai goed te vinden. Daarna volgt de vlotte titelsong en ook deze is goed te pruimen. Allen weet hier David Wayne prima te benaderen met zijn hoge schreeuwtjes. Na deze sterke opening valt het middelmatige „Deep Cover Shakedown” tegen. Het tempo is weliswaar aangenaam, maar de impact minder. „Feet To The Fire” rolt vervolgens lekker door en blijkt een heuse headbanger, een ouderwetse metaltrack. Kant B opent met het kwieke „The Show” dat een sterke drive heeft en Mary de ruimte biedt om alle remmen los te gooien. Helaas zijn de gitaarsolo’s van Rick van Zandt niet bijster interessant en dat is een euvel dat wel vaker de kop opsteekt. Hoe anders is dat in het opzwepende „Heaven Knows”, waar Kurdt Vanderhoof met lekkere riffs strooit en Van Zandt het wél afmaakt met een smaakvolle solo. Het uptempo „No Memory” weet zich daarna niet te onderscheiden en dat geldt ook voor „Wasted Time”. Met het opgefokte „My Wrath” heeft deze veertiende studioplaat echter een goed eindschot in huis. Conclusie: ‘Dead To Rights’ wisselt sterke momenten af met grijze middelmaat, waarmee gesteld kan worden dat het niveau van de eerste vier topplaten andermaal niet gehaald wordt. Maar wellicht is dat ook gewoon te veel gevraagd.
TYKETTO
Closer To The Sun
(Silver Lining Music)
Wim Rueter
80
Danny Vaughn is een volhouder. Sinds de start in 1987 houdt de zanger Tyketto in de lucht. Zoals menig andere band uit de jaren tachtig gaat dit gepaard met jarenlange onderbrekingen, weer opstarten en dan weer in stand-bymodus. Het is dan ook niet vreemd dat ‘Closer To The Sun’ pas het zesde album is. Tussen dit album en voorganger ‘Reach’ zit alweer tien jaar. In de tussentijd heeft Vaughn niet stil gezeten hoor. In 2019 verscheen zijn soloalbum ‘Myths, Legends And Lies’ en ondertussen stond hij geregeld op de planken, onder eigen naam of met Tyketto. Vooral in het Verenigd Koninkrijk blijven zowel Vaughn als de band graag geziene gasten. Gedurende de carrière van Tyketto is het Amerikaanse geluid geleidelijk geëvolueerd naar een meer Britse aanpak en sound, wat goed te horen is op dit album. Met steun van ervaren krachten als bassist Chris Childs (Thunder) en drummer Johnny Dee (Doro) bewijst Vaughn dat Tyketto anno nu nog altijd relevant is. ‘Closer To The Sun’ herbergt namelijk sterke songs, zoals „Starts With A Feeling” (heerlijk refrein), het sfeervolle titelnummer (met een excellerende Vaughn) en de naar Thunder neigende track „Bad For Good”. Live zal een nummer als „Harleys And Indians”, ondersteund door passende mondharmonica, het vast goed doen. Het absolute prijsnummer is de geweldige ballad „The Price”, waarin gitarist Harry Scott Elliot met een gevoelige solo een geweldige bijdrage levert. ‘Closer To The Sun’ is een fijne release en verplichte kost voor iedereen die de melodieuze tak van onze geliefde muzieksoort een warm hart toedraagt.
MYRATH
Wilderness Of Mirrors
(earMUSIC)
Diederick RR9660
88
Het lijkt de Tunesische band Myrath eindelijk te lukken om door te stoten naar een groter publiek. En dat is meer dan verdiend. Zeker na de knaller ‘Karma’ uit 2024. Een album waarop Myrath eigenhandig de smalle ruimte tussen progmetal en melodieuze hardrock openreet en zich er comfortabel op de troon nestelde. Een album dat bij mij na dik twee jaar nog steeds in regelmatige rotatie is. De illusie dat de opvolger daar nog eens overheen zou gaan, heb ik nooit gehad. ‘Wilderness Of Mirrors’ haalt het niveau van ‘Karma’ inderdaad niet, maar strandt niet ver van de voorganger. Het recept is hetzelfde: intelligente songs met het ene na het andere pakkende couplet of refrein, zonder ooit zoetsappig te worden. Zelfs niet wanneer er een kinderkoor opduikt in „Les Enfants Du Soleil” of wanneer de teksten tegen kaas(achtig) aanschurken, zoals in het mooie „Soul Of My Soul”. De ooh-ooh’s in „The Funeral” en „Edge Of The Night” mogen een volgende keer wel achterwege blijven, maar tot ergernis leidt het gelukkig niet. De Tunesiërs krijgen het zelfs opnieuw voor elkaar om een evenwichtig en sterk album alsnog te voorzien van een flink aantal hoogtepunten. Zo is „Until The End” een superaanstekelijk nummer waarop gastzangeres Elize Ryd van Amaranthe haar klasse optimaal kan laten horen en is „Still The Dawn Will Come” de song waarop oosterse ritmes en metal wellicht het beste samensmelten. Maar het mooiste heeft de band tot het laatst bewaard: „Through The Seasons” is opzwepend, kent zelfs enkele grunts en is rond een fabelachtig mooie melodie gebouwd die niet alleen het refrein siert, maar het nummer ook opent en sluit. ‘Wilderness Of Mirrors’ bevestigt de klasse van Myrath op alle fronten.
VOMITORY
In Death Throes
(Metal Blade Records)
Wouter Dielesen
87
Met ‘All Heads Are Gonna Roll’ bezegelde Vomitory in 2023 zijn terugkeer. De Zweedse death metalband bracht met deze negende release bovendien een van de sterkte platen uit zijn carrière uit. Om dat album te evenaren moesten de heren aan de bak. Het resultaat verschijnt drie jaar later, bevat tien songs en draagt de naam ‘In Death Throes’. De plaat is de eerste met voormalig livegitarist Christian Fredriksson, als vervanger van Peter Östlund. Fredriksson trad vorig jaar toe als vast lid, schreef actief mee aan het nieuwe materiaal en droeg bij aan de diversiteit van het album, zonder de beproefde formule uit het oog te verliezen. Samen met de broers Urban (gitaar) en Tobias Gustafsson (drums) en bassist/zanger Erik Rundqvist zet hij een hoogwaardig en intens geheel neer. Elke song is raak. Dat geldt voor de knetterende en beukende opener „Rapture In Rupture”, single „For Gore And Country” en de catchy titeltrack „In Death Throes”. Maar net zo goed voor de met samples doorspekte stamper „Two And A Half Men”, het met Slayer-riffs uitgevoerde „Erased In Red” en „Oblivion Protocol”, met zijn Kreator-achtige drumfills. Vomitory levert met ‘In Death Throes’ een plaat af van zeer hoog niveau. Hoog genoeg ook om op gelijke voet te eindigen met voorganger ‘All Heads Are Gonna Roll’.
Laat een reactie achter
Je moet ingelogd zijn op om een reactie te plaatsen.