CD van de Maand april 2026

EXODUS

Goliath

(Napalm Records)
Stephan Gebédi
80

Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was toen ik hoorde dat Rob Dukes de microfoon weer van Steve ‘Zetro’ Souza had overgenomen bij Exodus. Op de laatste paar albums met Zetro had ik echt moeite met het gekrijs van de goede man. En daarnaast behoren ‘The Atrocity Exhibition: Exhibit A’ en ‘Exhibit B: The Human Condition’, beide met Dukes, tot mijn favoriete Exodus-albums. Maar is ‘Goliath’ ook de gehoopte verbetering ten opzichte van ‘Persona Non Grata’? Allereerst is daar de spuuglelijke hoes. Hoe krijgt zo’n grote band zoiets voor elkaar? Maar goed, de muziek. „3111” opent in ieder geval ouderwets lekker en fel: na een dreigend intro beukt de band er lekker op los. Het nummer doet in de snellere stukken nogal aan „Silent Scream” van Slayer denken, alleen dan met het smerige gespuug en gekrijs van Dukes. Ook het navolgende, eveneens snelle „Hostis Humani Generis” mag er zijn. „The Changing Me” is een midtempo stamper waarvan het refrein aan een kruising van Gojira en Kreator doet denken. Andere midtempo nummers als „Promise You This” en „2 Minutes Hate’ zijn zeker niet slecht, maar gaan toch enigszins langs me heen. Met het titelnummer is dat zeker niet het geval. „Goliath” is een soort van doomnummer met typisch Exodus-gitaarwerk en een lange, dubbele gitaarsolo, verrijkt met een viool. En hoewel het totaal iets anders is dan we van Exodus gewend zijn, is dit ‘experiment’ zonder meer geslaagd; een apart maar zeer sterk nummer. Een ander opvallend nummer is „Summon Of The God Unknown”, dat halverwege plots een NWOBHM-achtige wending krijgt met een verrassend goed zingende (!) Dukes. Als geheel is ‘Goliath’ gewoon een prima Exodus-album geworden met uiteraard stapels lekkere riffs en fraaie gitaarsolo’s van het duo Holt/Altus.