10 maal Eremetaal in augustus/september 2025
BLACKBRIAR
A Thousand Little Deaths
(Nuclear Blast Records)
Laura Waalboer
85
Bij dit derde album van de Nederlandse symfonische gothic metalband Blackbriar, ligt alles in lijn met zijn voorgangers ‘The Cause Of Shipwreck’ (2021) en ‘A Dark Euphony’ (2023); het zwart-witte artwork heeft een enkel rood tintje, geen nummer is korter dan drie of langer dan vijf minuten en er zijn geen echte uptempo songs of meeslepende ballads. Hooguit wordt hier en daar even gas teruggenomen of wordt het tempo heel even opgevoerd, maar verder doet men niet aan intro’s, outro’s, intermezzo’s en dergelijke. Nee, al die symfonische poespas is aan Blackbriar niet besteed. De zes hebben ruim tien jaar geleden een concept bedacht en daar wordt geen duimbreed van afgeweken. Frontvrouw Zora Cock en haar mannen is het weer gelukt om tien prima nummers uit datzelfde malletje te persen. Alle zoals altijd op dezelfde manier gezongen door Cock: kraakhelder, vertellend en met af en toe een enorme uithaal. Ook de songteksten zijn vertrouwd: duister, verhalend en sprookjesachtig, en de productie is wederom het werk van Joost van den Broek. Maar vergeleken met wat er meestal uit zijn handen komt heeft hij zich qua bombast dus behoorlijk moeten inhouden. Is het dan nog wel symfonisch? Jazeker, want ook nu weer is het gelukt om een prima balans te vinden tussen de sprookjesachtige, donker romantische sfeer die Blackbriar met zowel aankleding, videoclips, songteksten als de zang probeert te creëren en voldoende symfonische bombast en gitaargeweld. Within Temptation-liefhebbers die Blackbriar nog niet kennen moeten hier zeker een paar luisterbeurten aan wagen. De heldere zang – met weinig variatie, maar van zo’n hoge kwaliteit dat dat ook niet gemist wordt – hebben de dames Cock en Sharon den Adel absoluut gemeen. De schaarse uithalen en af en toe poppy refreinen moeten hen zeker bekoren.
IN MOURNING
The Immortal
(Supreme Chaos Records)
Ivar de Koning
83
Bij Nederlandse toeristen die naar Zweden afreizen is het Siljan-meer een geliefde vakantiebestemming. Wanneer je door Mora, Rättvik of Leksand rijdt, kom je overal Nederlandse kentekens tegen. De omgeving is dan ook schitterend en de zomers zijn er vaak warmer dan je van het hoge noorden zou verwachten. Niet ver daarvandaan ligt Falun, een industriestadje. Ook hier een prachtige omgeving, maar het plaatsje zelf kun je beter skippen. Echter niet op muzikaal gebied, want Falun is de thuisbasis van In Mourning. Deze atmospherische death metalband draait al 25 jaar mee en dat vieren de heren met ‘The Immortal’. Daarmee komt de teller op zeven full-length albums, die door de fijnproevers allang zijn opgepikt. Want In Mourning heeft zich gelukkig niet laten inspireren door het lelijke Falun, maar wél door die prachtige omgeving. De basis is melodieuze death metal, maar dat etiketje doet deze Zweden tekort. Het is progressief, het is atmosferisch en er schuilt nog wat doom in uit de beginjaren van de band. Bovenal is het herkenbaar en afwisselend. Vooral vocaal schittert In Mourning keer op keer. Grunts, schreeuwen en cleane zang wisselen elkaar af. Alles precies goed gedoseerd. Het levert fraaie songs op als „Silver Crescent”, „The Sojourner” en de sterke afsluiter „The Hounding”. Fans van Amorphis, In Vain en Insomnium moeten toeslaan. Die van In Mourning vanzelfsprekend ook.
KING WITCH
III
(Listenable Records)
Stan Novak
82
Het derde album van deze avontuurlijke metalband uit Edinburgh is er opnieuw eentje die er wezen mag. Het echtpaar Gilchrist-Donnelly (man Jamie speelt gitaar en vrouw Laura tekent voor zang en bas) schudt wederom een collectie krachtige songs uit de mouw. Voor wie het nog niet weet, King Witch maakt sfeervolle metal die leunt op meerdere steunpilaren. Doom, dark en traditionele metal vechten geregeld om voorrang, maar het zijn juist de songs waar deze werelden zich verweven die het meest overtuigen. Dit derde album telt slechts acht songs maar die zijn wel alle acht raak. Zwakke broeders kom je niet tegen, wel enkele uitschieters naar boven. Tot de prijsliedjes hoort in elk geval het zwaar malende „Sea Of Lies”, maar ook het onheilspellende „Swarming Flies” en het dramatische „Behind The Veil” onderscheiden zich op positieve wijze. Gilchrist en Donnelly zijn getalenteerde muzikanten die het beste in elkaar boven lijken te halen. Eerstgenoemde tekent voor straffe riffs en boeiende solo’s, terwijl Donnelly zich als zangeres binnenstebuiten keert. Ze beschikt over een expressief vermogen, is veelzijdig en op momenten bijzonder intens. Maar ook op de rustige momenten, zoals in het sfeervol akoestische „Little Witch”, weet ze de juiste snaar te raken. Ze doet geregeld aan Raven van Dorst (Dool) denken, zoals ook in de bijzonder pakkende afsluiter „Last Great Wilderness”. Liefhebbers van avontuurlijke metal kunnen met gerust hart toehappen.
MARTYR
Dark Believer
(Rock Of Angels Records)
Gerrit Mesker
80
Toen drie jaar geleden het album ‘Planet Metalhead’ in dit blad een recensie kreeg, werd er gesproken van een stijgende lijn die doorgezet kon worden onder de voorwaarde dat de bezetting nu eens ongewijzigd zou blijven. Dat is andermaal niet gelukt. In augustus 2023 werd bekendgemaakt dat Justin Schut gitarist Geoffrey Maas ging vervangen. En in april dit jaar volgde een nieuwe aankondiging: drummer Elwin Molenaar werd vervangen door Ed van Wijngaarden. Dat hierdoor de stijgende lijn onderbroken zou worden, blijkt echter een misvatting. Met Schut in de gelederen klinkt het gitaarwerk nog energieker dan we van Martyr gewend zijn. De veelvuldige dubbele gitaarsolo’s zijn dan ook subliem uitgevoerd. Als zanger Rop van Haren het wat rustiger aan doet klinkt hij bij vlagen als Geoff Tate (Queensrÿche) en die vergelijking mag hij in zijn zak steken. Luister eens naar het begin van „Darkness Before Dawn”, waarin te horen is dat Van Haren zichzelf wederom verbeterd heeft. Voor de rest sluit dit album goed aan bij de voorganger; goudeerlijke, knetterstrakke heavy metal van een stel veteranen die lak hebben aan trends, algoritmes en TikTok.
MASS DECEPTION
Resurrections
(Gruesome Records)
Gerrit Mesker
78
Met ‘Resurrections’ brengt het Nederlandse Mass Deception het slotstuk van een thematische trilogie uit, na ‘Revelations’ en ‘Redemptions’. Een trilogie waarbij geen enkel hoofdstuk dezelfde bezetting had. Voor deze laatste episode is drummer Roel Sanders (ex-Asphyx, ex-God Dethroned, ex-Inhume) aangetrokken en achter de microfoon staat voor de derde keer een nieuwe zanger: John Klaus, die met zijn meer melodieuze aanpak Mass Deception een toegankelijker kant op duwt. Muzikaal klinkt ‘Resurrections’ als een kruising tussen Britse metal en Amerikaanse thrash met groove. Opener „Gain Of Function” en het retesnelle „1984” zijn hier goede voorbeelden van. Het album neemt een verrassende wending als twee instrumentale nummers elkaar opvolgen: het akoestische „Passenger Of Time” en het zwaardere „V”, waarna het keltische „Druids Descendants” start. De vrouwelijke zang daarin zorgt voor een onverwacht rustpunt. Afgaande op de titel van afsluiter „Reveal, Redeem, Resurrect” probeert Mass Deception de trilogie hiermee tot een volwaardig einde te brengen. Dat lukt redelijk, het nummer is episch en gevarieerd. Maar doordat geen album dezelfde bezetting had, blijkt het moeilijk te zijn om de totale trilogie in één nummer tot zijn recht te laten ‘komen. Resurrections’ is geen vernieuwende plaat, maar wel een eerlijke, krachtige en goed geschreven thrashplaat met melodie, groove en inhoud.
MOB RULES
Riser Of The Ruler
(Rock Of Angels Records)
Liselotte Hegt
80
Met ‘Riser Of The Ruler’ geeft Mob Rules een vervolg aan het debuut ‘Savage Land’ (1999) en diens opvolger ‘Temple Of Two Suns’ (2000), twee platen waarmee de band zich indertijd moeiteloos op de metalkaart zette. Opvallend daarbij was het conceptuele doomscenario over de toekomst; een dystopische wereld met een schaarste aan grondstoffen en belangrijke middelen met alle kommer en kwel tot gevolg. En dat is anno 2025 relevanter dan ooit. Niet gek dus dat Mob Rules met de nieuwe schijf, met overigens treffend artwork dat doet denken aan de filmreeks ‘Mad Max’, teruggrijpt naar dit thema. Daarnaast levert de Duitse formatie rond frontman en enig overgebleven origineel bandlid Klaus Dirks gewoon een prima melodieus en betrouwbaar power metalalbum af. De stembanden van Dirks zijn sinds de oprichting in 1994 nog steeds in heel goede staat. Ook kan Mob Rules nog altijd in één adem genoemd worden met landgenoten als Blind Guardian („On The Trail”) en Helloween („Exiled”) en ook het geluid van het oude Queensrÿche („Providence) is nog altijd waarneembaar. Feitelijk doen de Duitsers dus nog steeds wat we al jaren van ze gewend zijn. Toetsenist Jan Christian Halfbrodt schreef dit keer alle teksten en zorgt er ook voor dat zijn toetsenspel een hoorbare positie in het geheel heeft, zonder té dominant te zijn. Het puike gitaarwerk, de jagende riffs, de toffe twinsolo’s en mooie cleane tonen van Sven Lüdke en Florian Dyszbalis zijn een lust voor het oor. Intussen navigeert de stabiele ritmesectie, Markus Brinkmann (bas) en Sebastian Schmidt (drums), je behendig door het dynamische metallandschap dat ‘Riser Of The Ruler’ te bieden heeft. Kortom: heel wijselijk blijft Mob Rules bij zijn leest, maar wel met een frisse blik en een jeugdige sprankeling. Een inkoppertje voor fans van Teutoonse metal.
SWEET FREEDOM
Blind Leading The Blind
(Frontiers Music)
Ron Willemsen
90
Er zijn platen die na één keer beluisteren al diepe indruk maken en ‘Blind Leading The Blind’ is er zo een. Vanaf de eerste tonen van „Infinity” (UFO meets Deep Purple/Rainbow) word je binnengehaald door de energieke livesound en het vakmanschap van de individuele muzikanten.Wat begon als een soloproject van de Zweedse toetsenist Jörgen Schelander ten tijde van de pandemie is inmiddels een volwaardige band. Na een eigen-beheer-album is ‘Blind Leading The Blind’ de eerste echt serieuze plaat. Naast Schelander bestaat Sweet Freedom uit gitarist Håkan Nilsson, bassist Jan Lund en drummer Håkan Rangemo, die al jarenlang samen spelen in de Zweedse Deep Purple-coverband Deepest Purple. Als kers op de taart heeft men zanger Matti Alfonzetti (Jagged Edge, Skintrade) weten te strikken, de man speelt een hoofdrol op dit album met zijn bluesy, krachtige stemgeluid. De plaat is live in de studio opgenomen en dat hoor je, je waant je bij een concert. Dit is classic rock met een progressieve twist, zoals blijkt in het geweldige „Another Day” en het uptempo „I Push Too Hard”, dat door de toetsen aan Asia doet denken. De toetsen, en dan vooral het Hammond-orgel, zijn sowieso ruim aanwezig, zoals ook in het bluesy „Skin And Bone”. „Live From The Heart”, klinkt swampy, bevat een vette riff en agressieve zang, naast de spetterende gitaarsolo en dito Hammond-solo. Log, vet en overdonderend, zo zou ik „Solid Ground” willen samenvatten, waarna wordt geëindigd met het ruim zeven minuten durende „Outcry”, waarop de hele trukendoos nog eens wordt opengetrokken: een beetje Deep Purple, machtig gezongen en indrukwekkend gespeeld. Sweet Freedom overtuigt!
UNLEASHED
Fire Upon Your Lands
(Napalm Records)
Elvira van Noort
80
Is er iets interessants te melden over het vijftiende album van Unleashed? Kort antwoord: nee. Lang antwoord: nee, maar koop het album gerust, want het is precies wat je verwacht van de veteranen, het is weer lekker. Unleashed heeft nog altijd dezelfde lineup en omarmt nog steeds de vikingcultuur. De Stockholmers bouwen voort op het thema van ‘No Sign Of Life’ uit 2021 met weer elf verhalen over Odalheim. Dat is een wereld waarin de mensheid opnieuw kan beginnen. We worden meegenomen in allerlei epische gevechten, vaak letterlijk. Zoals in „War Comes Again”: ‘Death will come eventually, I am ready, I dream of your death’ of „Midjardarhaf”: ‘This dark realm of death, we should rise above no matter what’s out there. Man or giants, we have no fear, we should rise across the open see until our last breath, it is our destiny’. Dat dus. Toegegeven, Unleashed slaagt erin je het gevoel te geven alsof je een suf argument gaat winnen van een arrogante collega. Meeschreeuwen met de verstaanbare (!) en boze oorlogsretoriek die zanger Johnny Hedlund over je uitspuwt, kan ook gewoon op de fiets, kan ik je vertellen. Hier ga je harder van. Wat werkt, werkt. Zoek je een death metalalbum dat vinkjes zet in alle verplichte hokjes (afwisseling, vette riffs, beukende drums, grommende zang) schaf dan ‘Fire Upon Your Lands’ aan.
VICIOUS RUMORS
The Devil’s Asylum
(Steamhammer)
Metal Mike
75
Bij Vicious Rumors weet je elke keer precies wat je gaat krijgen. De door bandbaas Geoff Thorpe gehanteerde muzikale formule is in steen gebeiteld. Noem het koersvast of simpelweg meer van hetzelfde, Thorpe zal zich nooit laten verleiden om ook maar een duimbreed af te wijken van de op ‘Digital Dictator’ (1988) vervolmaakte VR-signatuur. Wel is het telkens weer de vraag wie er aan de microfoon staat. Ditmaal is het een zekere Denver Cooper, maar hij wil graag Chalice genoemd worden. Welnu, Chalice klinkt als een door AI gegenereerde kopie van wijlen Carl Albert. Het is griezelig hoeveel hun stemmen op elkaar lijken. Waarmee The Devil’s Asylum’ dus eigenlijk voor de zoveelste keer een kopie is van ‘Digital Dictator’. Alhoewel, één nummer valt zowaar uit de toon. „Wrong Side Of Love” had zowel qua muziek als wat betreft de tekst zo op een plaat van Mötley Crüe kunnen staan. Een schoonheidsfoutje.
WARMEN
Band Of Brothers
(Reaper Entertainment)
Renée van der Ster
78
Warmen is jarenlang de muzikale speeltuin geweest van voormalig Children Of Bodom-toetsenist Janne Warman. Zijn voorliefde voor wat zachtaardigere metal, voornamelijk power metal, vormde de hoofdmoot. Echter, het overlijden van COB-frontman annex gitarenlikker Alexi Laiho ging de beste kerel niet in de koude kleren zitten. Een jarenlange stilte was het gevolg. Tot twee jaar geleden. Warmen keerde terug, maar dan anders. De melodeath waar COB groot mee werd was opeens hoorbaar in de sound van Warmen. Het album ‘Here For None’ (2023) was daar het eerste bewijsstuk van. Welnu, op dit zevende album wordt deze koers voortgezet en zelfs nog wat versterkt. Daarnaast lijkt er intussen sprake te zijn van een band in plaats van een project. Waar eerder tientallen Finnen zich gelegenheidsmuzikant waanden, treffen we nu een ogenschijnlijk vaste bezetting met Petri Lindroos (Ensiferum) op zang. De albumtitel is dan ook een knipoog naar deze ontwikkeling: zowel Lindroos als bassist (Seppo) Tarvainen schreven met de bandbaas mee aan ‘Band Of Brothers’. Warmen staat anno 2025 voor een geinige mix van death/thrash met een behoorlijke COB-vibe. Dat is een interessante combinatie, zeker omdat de mannen de copycatzone weten te vermijden. Enige minpunt is dat er wederom een cover uit de power metaldoos aan het album is toegevoegd („The Kiss Of Judas” van Stratovarius) die zich – zoals collega Vonberg het twee jaar terug ook treffend omschreef – niet bepaald leent voor een melodeathbehandeling.