EVERGREY
Architects Of A New Weave
(Napalm Records)
Ivar de Koning
73
Evergrey is de band die mij door de coronajaren heeft gesleept. De wereld viel ineens stil, maar Evergrey gaf juist gas. De albums ‘Escape Of The Phoenix’ (2021) en ‘A Heartless Portrait’ (2022) beschouw ik als de beste platen uit de rijke carrière van de Zweden. En dan nam de band tijdens de pandemie ook nog een geweldig liveconcert op, zónder publiek. Bijna apocalyptisch, maar zeer de moeite van het bekijken waard. Het zijn die jaren waarin we extra werden verwend door Evergrey. Maar met het vorige album ‘Theories Of Emptiness’ (2024) bekroop mij het gevoel dat de band de stijgende lijn niet wist door te trekken. ‘Architects Of A New Weave’ bevestigt die indruk. Opnieuw een prima plaat, daar niet van, maar de Zweden vallen iets te veel in herhaling en echte hoogtepunten ontbreken. Na het overbodige intro gooit Evergrey vertrouwt de speakers open met „The Shadow Self”. De loodzware gitaarpartijen, de opzwepende drumpartijen, de emotionele zang van Tom S. Englund: het is allemaal aanwezig. Dat is ook hoorbaar in het titelnummer, dat wordt gevolgd door het meer ingetogen „The World Is On Fire”. Daarna volgen verscheidene nummers die te gemiddeld klinken voor een band van het kaliber van Evergrey. Gelukkig doen Englund en consorten er daarna af en toe nog een schepje bovenop, maar het niveau van de coronapiek wordt niet gehaald.